خانه » اشعار فروغ فرخزاد » شعر فروغ فرخزاد به نام غروبی ابدی

تبلیغات

مجتمع فنی تهران نمایندگی ونک

تبلیغات

تبلیغات

شعر فروغ فرخزاد به نام غروبی ابدی

تاریخ ارسال مطلب : 16 مرداد 1395

شعر فروغ فرخزاد به نام غروبی ابدی

شعر فروغ فرخزاد به نام غروبی ابدی

از تو می پرسم روز یا شب ؟

– نه  ای دوست غروبیست ابدی

با عبور دو کبوتر در باد

چون دو تابوت سپید

و صداهائی از دور  از آن دشت غریب

بی ثبات و سرگردان همچون حرکت باد

– سخنی باید گفت

سخنی باید گفت

دل من میخواهد با ظلمت جفت شود

سخنی باید گفت

چه فراموشی سنگینی

سیبی از شاخه فرومیافتد

دانه های زرد تخم کتان

زیر منقار قناری های عاشق من میشکنند

گل باقلا ، اعصاب کبودش را در سکر نسیم

میسپارد به رها گشتن از دلهرهء گنگ دگرگونی

آه…

در سر من چیزی نیست بجز چرخش ذرات غلیظ سرخ

و نگاهم

مثل یک حرف دروغ

شرمگینست و فرو افتاده

– من به یک ماه می اندیشم

– من به حرفی در شعر

– من به یک چشمه میاندیشم

– من به وهمی در خاک

– من به بوی غنی گندمزار

– من به افسانهء نان

– من به معصومیت بازی ها

و به آن کوچهء باریک دراز

که پر از عطر درختان اقاقی بود

– من به بیداری تلخی که پس ازبازی

و به بهتی که پس از کوچه

و به خالی طویلی که پس از عطر اقاقی ها

– قهرمانیها ؟

-آه

اسب ها پیرند

– عشق؟

– تنهاست و از پنجره ای کوتاه

به بیابان های بی مجنون مینگرد

به گذرگاهی با خاطره ای مغشوش

از خرامیدن اقی نازک در خلخال

– آرزوها ؟

– خود را میبازند

در هماهنگی بیرحم هزاران در

– بسته ؟

– آری ، پیوسته بسته  ، بسته

– خسته خواهی شد

– من به یک خانه میاندیشم

با نفس های پچک هایش ، رخوتناک

با چراغانش روشن ، همچون نی نی چشم

با شبانش متفکر  تنبل بی تشویش

و به نوزادی با لبخندی نامحدود

مثل یک دایرهء پی در پی بر آب

و تنی پر خون  چون خوشه ای از انگور

– من به آوار میاندیشم

و به تاراج وزش های سیاه

و به نوری مشکوک

که شبانگاهان در پنجره میکاود

و به گوری کوچک ، کوچک چون پیکر یک نوزاد

– کار… کار ؟

– آری ، اما در آن میز بزرگ

دشمنی مخفی مسکن دارد

که ترا میجود . آرام آرام

همچنان که چوب و دفتر را

و هزاران چیز بیهودهء دیگر را

و سرانجام ، تو در فنجانی چای فرو خواهی رفت

مثل قایق در گرداب

و در اعماق افق ، چیزی جز دود غلیظ سیگار

و خطوط نامفهوم نخواهی دید

-یک ستاره ؟

– آری ، صدها ، صدها ، اما

همه در آن سوی شبهای محصور

– یک پرنده ؟

– آری ، صدها ، صدها ، اما

همه در خاطره های دور

با غرور عبث بال زدنهاشان

– من به فریادی در کوچه میاندیشم

– من به موشی بی آزار که در دیوار

گاهگاهی گذری دارد !

– سخنی باید گفت

سخنی باید گفت

در سحرگاهان ، در لحظهء لرزانی

که فضا همچون احساس بلوغ

ناگهان با چیزی مبهم میآمیزد

من دلم میخواهد

که به طغیانی تسلیم شوم

من دلم میخواهد

که ببارم از آن ابر بزرگ

من دلم میخواهد

که بگویم    نه    نه     نه    نه

– برویم

– سخنی باید گفت

– جام یا بستر یا تنهائی  یا خواب ؟

– برویم

شعر فروغ فرخزاد به نام غروبی ابدی


این مطلب مفید بود ؟
امتیاز 3.33 ( 3 رای )
اشتراک گذاری مطلب

ad ad
باز نشر مطالب تنها با ذکر نام و آدرس سایت مجاز می باشد
X بستن تبلیغات
X بستن تبلیغات